بوی حرف دیگران نمی دهد

سفره دلم دوباره باز شد

                                سفره ای که بوی نان نمی دهد

نامه ای که ساده وصمیمی است

                                           بوی شعر وداستان نمی دهد:

.....با سلام وآرزوی طول عمر

                                        که زمانه این زمان نمی دهد

کاش این زمانه زیرو رو شود

                                      روی خوش به ما نشان نمی دهد

یک وجب زمین برای باغچه

                                    یک دریچه آسمان نمی دهد

وسعتی به قدرجای ما دو تن

                                    گر زمین دهد ،زمان نمی دهد

فرصتی برای دوست داشتن

                                 نوبتی به عاشقان نمی دهد

هیچ کس برایت از صمیم دل  

                                  دست دوستی تکان نمی دهد 

هیچ کس به غیر ناسزا تورا

                                  هدیه ای به رایگان نمی دهد

کس ز فرط های وهوی گرگ ومیش

                                  دل به هی هی شبان نمی دهد

جز دلت که قطره ای است بیکران

                                 کس نشان زبیکران نمی دهد

جز تو هیچ میزبان مهربان    

                                   نان وگل به میهمان نمی دهد

نا امیدم از زمین واز زمان

                                   پاسخم نه این ،نه آن .....نمی دهد

پاره های این دل شکسته را

                                     گریه هم دوباره جان نمی دهد

خواستم که با تو درددل کنم

                                    گریه ام ولی امان نمی دهد.....